Wykorzystanie zasobów naturalnych

W społeczeństwach tradycyjnych ludzie dbali o stan ziemi, która zapewniała im utrzymanie. W cywilizacji zachodniej zaczęto ziemię nadmiernie eksploatować nie bacząc, że z czasem traci ona swą życiodajną moc.

Wspołeczeństwach pierwotnych, preindu-strialnych, człowiek zdobywał jedzenie na cztery podstawowe sposoby. Człon­kowie ludów zbieracko-łowieckich żywili się tym, co upolowali (ewentualnie złowili) i znaleźli w le­sie (korzonki, orzechy, jagody). Ludy koczowni­cze przemieszczały się ze swoimi stadami z jedne­go pastwiska na drugie. Pierwsze kultury rolnicze stosowały metodę „żarową" - polegała ona na wypalaniu lasów i uprawianiu uzyskanej w ten spo­sób ziemi tak długo, jak tylko rodziła owoce. Kiedy ziemia się wyjałowiała, plemię przenosiło się dalej. Rolnictwo osiadłe pojawiło się dopiero, kiedy ludzie nauczyli się utrzymywać żyzność gleby przez dłuższy czas.

W ciągu tysiącleci te pierwotne sposoby zdo­bywania pożywienia zostały w dużym stopniu udo­skonalone. Jednym z podstawowych osiągnięć większości społeczeństw pierwotnych było wpro­wadzenie ograniczeń nadmiernej eksploatoacji zasobów naturalnych, dzięki którym mogły służyć kolejnym pokoleniom.